19 Mar 2010, 2:11p.m.
Unha laretada sen máis
escrita por

1 comentario

Gran Purismo

Pasaba polo facebook e mira tu que nos presentou Oscar González, non ten desperdicio…

http://www.youtube.com/watch?v=5fTipJM2Kcw

7 Feb 2010, 12:10a.m.
Unha laretada sen máis
escrita por

Comentarios desactivados en De certo que si…
12 Nov 2009, 1:08p.m.
Unha laretada sen máis
escrita por

1 comentario

O Noso

Decía o 32 presidente dos USA referíndose a “Tacho”  Somoza: “…si, é un fillo de puta, pero é o noso fillo de puta…”. Pois ben a pouco que acenda un a TV decátase rápidamente que os “mass media” están a instaurar unha nova orde nacional (o de -socialista ou non vai por parroquias) baseada no telón de aceiro pero moito máis variada con eso da TDT.

Así atoparemos canles que se posicionan co Governo ou coa oposición, con Jesús Neira ou con Antonio Puerta, con Isabel Pantoja ou con Julián Muñoz, on Jesus Janeiro ou Belén Esteban…, o caso é poñerse do lado contrario ás demáis canles e si se precisa mesmo percurase a confrontación entre programas propios ou alleos, eso sí cada quén co seu fillo de puta particular.

O resultado é unha polarización mal sá da masa autóctona deste estado non confederal en favor ou na contra da súa cadea amiga, pasando de non conectar coa canle que nos aburre a increpar virulentamente e mesmo zorregarlle na primeira ocasión de ser masa a aquela que non nos ten precisamente polos seus  fillos de puta predilectos, máis que nada porque primeiro hai que selo ou alomenos parecelo, do contrario non somos noticia.

Como apontaba, a TDT trouxo ademáis a loita de guerrillas, pequenas escuadras máis ou menos camufladas que atacan os seus opostos de xeito contínuo, organizado e curiosamente especializado, con supostos clubes de fan(atico)s que a peito descuberto  non dubidan en aportar o seu grao de area (naturalmente en euros) en troques de lanzar as suas inflamadas proclamas, que van dende reivindicar o amor libre ata reclamar un golpe de mán por parte dos militares polo ben da patria.

A verdade nunca foi demasiado importante nos mass media, de non ser cando a verdade favorecía os seus intereses, pero estamos a chegar a unha situación na que máis que telediarios estánse a televisar partes de guerra como cando Franco e como todos sabemos en tempo de guerra a desinformación chega a ser moito máis importante e decisiva que a información.

No meu caso o problema radicaría en todo caso en determinar cal sería o meu fillo de puta, máis que nada porque non son Perez Reverte e nestas cousas non teño as ideas demasiado claras.

7 Xuñ 2009, 11:37p.m.
Unha laretada sen máis
escrita por

6 comentarios

Sempre en Galiza…

Agora que veñen de coñecerse os resultados ds eleicións europeas. Agora que Berlusconi gaña en Italia, Rajoy en España e feijóo na Gaiza, compre lembrar aquela vella laretada da miña primeira época, porque o Fuciñoco volve a estar de actualidade ou se cadra nunca deixou de estalo… máis »

16 Abr 2009, 11:48a.m.
Unha laretada sen máis
escrita por

2 comentarios

Fábula moderna

Si nos preguntasen quén podería ser unha persoa entrada en anos, cun “look” extravagante, moi pouco “agraciada” e de “modales grotescos” que cando actua deixa abraiado ó publico, moitos de nós pensaríamos por exemplo en “Mick” Jagger ou calquer outra xoia dos Rolling, porque de certo que guapos o que se dí guapos vai ser que non son, as pintas non precisan comentarios e os modales dan para escreber algún que outro tratado, pero cando suben a un escenario convírtense en semideuses a pesar dos anos que levan nas costas.

Si ademáis engaden que a esta persoa sería facil imaxinala vendendo bolsas de “Fish & chips” no seu furgón en calquer  remoto condado da campiña inglesa para sacar adiante unha cuadrilla de “hooligans” vagos e maleantes, a cousa deixaría de estar tan clara e habería que entrar a valorar a outros xénios da farándula global que vivimos de xeito cotiá e con méritos dabondo para axustarse a tan “pintorescas” definicións.

Asunción, coa paciencia que so tén unha nai repetía cada noite, unha e outra vez, aqueles contos de toda a vida cada vez que o seu fillo llo pedía.

A él gustábanlle moito o da “Cigarra e a formiga” e o do “Parrulo feo”, fábulas que deberían formar parte obrigada do programa de preescolar e mesmo de análise e debate nos ciclos posteriores.

Lamentablemente os pais e as nais cada vez adican menos tempo a contar contos, na escola falase de cousas moito “mais serias”, os nenos almorzan apapaostiados diante da televisión e os videoxogos ocupan o resto.

Asunción era a miña nai, Susan Boyle é o Parrulo do conto e o resto do mundo somos uns imbéciles que non veríamos un cisne mesmo que nos cagase na boca.

………………………………………………………………………………………………..

Referencias que a rematan querendo ir de “chachis”.

  • “Con sus 48 años, un look extravagante, muy poco agraciada y de modales grotescos…” (www.elpais.com)
  • “Llega esta señora, a la que uno se imagina expendiendo bolsas de ‘fish & chips’ en su furgón por el condado de Staffordshire para sacar adelante a una cuadrilla de ‘hooligans’, vagos y maleantes…” (www.elmundo.es)